Golfen bij Lyon: overdag de bochten van de Rhône, 's avonds de grote tafels

Golf Club de Lyon, parcours des Sangliers

• Architect: Hugues Lambert
• Geopend 1991
• 18 holes
• Par 72

De baan Les Sangliers, geopend in 1991, is het werk van de Franse architect Hugues Lambert, die de bochten van de Rhône wist te benutten: zes holes lopen langs de rivier en op acht ervan komt water in het spel. Par 72, 6.575 meter vanaf de achterste tees, slingert ze tussen eikenbossen, lônes (oude rivierarmen) en rietvelden, op bijna vlak terrein. Dit is de kampioenschapsbaan van de club: de Europese Tour kwam hier in 1994 en daarna voor het Open de France van 2001, gewonnen door José María Olazábal. Veeleisend vanaf de achterste tees, maar goed te spelen voor een goede clubspeler die het midden van de greens durft te nemen.

Signature hole. Hole 5, een par 5 van 515 meter vanaf de zwarte tees: afslaan over het water tussen de bomen, een waterhindernis langs de tweede slag en een verhoogde green bewaakt door drie bunkers.

Golf Club de Lyon, parcours des Brocards

• Architect: Fred Hawtree
• 18 holes
• Par 72

Les Brocards, de eerste van de twee banen in Villette-d'Anthon, begin jaren zestig ontworpen door de Engelsman Fred Hawtree, speelt u in het bos: tees in een uitgehakte gang, doglegs die worden getekend door rijen eiken en dennen, en op de meeste par 4's bunkers rond 200 meter. Met par 72 over 6.105 meter is ze korter en intiemer dan Les Sangliers, maar ze ontving toch het Open de France van 1979, gewonnen door Bernard Gallacher. Costantino Rocca noteerde hier in 1993 een 63. Een baan voor precisie, ideaal voor een eerste dag, die eindigt met een par 3.

Signature hole. Hole 6, de moeilijkste hole op de kaart: een par 5 met een dogleg naar rechts, met de afslag vanuit een beboste gang, waarbij de tweede of derde slag nog over een strook bos moet.

Golf Bluegreen Grand Lyon Chassieu

• Geopend 1989
• 18 holes
• Par 70

Op een kwartier van het centrum, aan de oostkant van de agglomeratie, ging de Bluegreen-baan van Chassieu in 1989 open. De achttien holes, par 70 over ongeveer 5.900 meter, zijn vrij heuvelachtig, met brede fairways en greens die door talrijke bunkers worden verdedigd. Het is op zichzelf geen baan om voor te reizen, maar een praktische oplossing voor een ronde aan het eind van de middag of een warming-up op de driving range voordat u naar Les Sangliers gaat. Een compacte zesholesbaan laat u bovendien nog wat slagen oefenen, en de baan is het hele jaar open.